Epilepsja

Epilepsja zwana też chorobą św. Walentego cechuje się pojawieniem napadów padaczkowych.

Przyjmują różne formy:

  • od nagłych, w czasie których znika na krótko świadomość,
  • do dużych, w czasie których następuje utrata przytomności, drgawki, ślinotok, szczękościsk, szybkie ruchy gałek ocznych a nawet chwilowy bezdech.

Obecnie wiemy, że padaczka jest spowodowana nieprawidłową funkcją mózgu.

Padaczka jest obecnie jedną z najczęściej występujących chorób neurologicznych. Wskaźnik jej rozpowszechnienia na świecie wynosi 1000 przypadków na 100 tys. osób. W Polsce przyjmuje się, że na 1000 mieszkańców przypada 7,4 osób chorych na padaczkę.

Objawem epilepsji są napady związane z zaburzeniami czynności mózgu. Obok najbardziej znanej, a zarazem najrzadziej występującej postaci napadów przebiegających z drgawkami w obrębie całego ciała i utratą przytomności, napad padaczkowy może się ograniczać do drgawek palca, ręki, nogi, itd.

Może to być incydent polegający na wykonaniu sekwencji zautomatyzowanych ruchów trudnych do zauważenia przez otoczenie, może polegać na wyłączeniu świadomości lub jedynie na ograniczeniu czy zaburzeniu czucia smaku, zapachu albo dźwięku. Ponadto poszczególne, pojedyncze objawy mogą się łączyć w pewne kombinacje. Napady padaczkowe uzależnione są od wielu czynników zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych.

Jedną z najczęstszych przyczyn wystąpienia padaczki są urazy głowy, do których dochodzi np. w czasie wypadku samochodowego czy napadu. Padaczka u dzieci często spowodowana jest urazem głowy powstałym podczas porodu. Chorobę tę wywołują też guzy mózgu , zapalenie mózgu, zatrucia, np. zatrucia alkoholowe . Jednak w dalszym ciągu 20-50 proc. przyczyn powstawania napadów padaczkowych jest nieznanych.

Rodzajów napadów jest wiele, niektóre są zupełnie niedostrzegalne dla osoby postronnej. Częstotliwość napadów też jest bardzo różna, u jednej osoby będzie to 10 w miesiącu, u innej 1 na rok-dwa lata. Na przebieg choroby składa się wiele czynników, między innymi dobrze dobrane leczenie. Chorzy, których napady są dobrze kontrolowane, mogą zwyczajnie żyć, studiować, pracować, stosować antykoncepcję, kobiety mogą zachodzić w ciążę, rodzić dzieci siłami natury i karmić je piersią.

Jak sobie radzić

Zachowanie się osoby obecnej przy wystąpieniu „dużego napadu” padaczkowego

  • Nie zmieniaj  leżącej pozycji chorego lub połóż go płasko . Podłóż mu coś miękkiego pod głowę i rozluźnij uwierające  go części garderoby. Między zębami włóż mu zwinięta chustkę do nosa (zapobiega to przygryzieniu języka)
  • Usuń z otoczenia  wszystkie przedmioty , które mogą być przyczyna urazu ( w czasie drgawek chory może się nieco przemieszczać)
  • Nie przytrzymuj pacjenta, nie wywieraj na niego żadnego nacisku, nie stosuj siły
  • Staraj się obserwować charakter napadu. Której okolicy ciała dotyczą drgawki? Czy drgawki obejmują połowę ciała, czy całe ciało? Dane na ten temat mogą być przydatne lekarzowi
  • Odczekaj aż napad sam minie. Wytrzyj choremu piane z ust, jeśli ma przygryziony język, krwawi, ułóż go na boku
  • Nie podawaj choremu płynów do picia

Jeśli sam stajesz się ofiarą napadu padaczkowego

  • Jeśli napad wystąpił  po raz pierwszy w życiu, udaj się jak najszybciej do  lekarza. Większość napadów epileptycznych poddaje się farmakoterapi. Wyniki leczenia są na ogół dobre.
  • Jeśli już jesteś świadomy, że chorujesz na padaczkę, notuj w kalendarzu kolejne napady, co pomoże w ustaleniu  częstości  ich występowania
  • Przyjmuj zalecone leki systematcyznie
  • Przestrzegaj terminów badań kontrolnych
  • Nie wolno ci pic alkoholu
  • Żyj normalnie nie izoluj się
  • Zaniechaj prowadzenia samochodu, dopóki nie minie przynajmniej rok  od czasu ostatniego napadu, wypełnij dokładnie zalecenia lekarza

Jeśli drgawki wystąpią u dzieci z wysoka gorączką

  • Podawać właściwe leki przeciwgorączkowe w odpowiednich dawkach
  • Stosować okłady na łydki

Dodaj komentarz