Cukrzyca typ II

Cukrzyca objawia się podwyższonym poziomem cukru we krwi. Staje się to przyczyna wielu zaburzeń w organizmie . charakterystyczne jest wzmożone pragnienie, a w związku z tym wydalanie dużych ilości moczu oraz apetyt, czego skutkiem bywa otyłość

Cukrzyca jest najczęstszą choroba trzustki – gruczołu wchodzącego w skład  wewnątrzwydzielniczego . Jest spowodowana  zmniejszeniem  lub brakiem wydzielania  przez trzustkę hormonu zwanego insuliną.

Organizm potrzebuje insulinę, by doprowadzić  glukozę do komórek i użytkować ją. Niedobór insuliny powoduje  nadmiernie wysokie poziomy glukozy we krwi i w moczu. Jest to przyczyna różnych  problemów i zaburzeń poszczególnych narządów.

cukrzyca typ II – insulinozależna  – ujawnia się późno; dotyka osoby po 40 roku życia . dochodzi do niej, gdy wytwarzanie insuliny jest zbyt małe  w stosunku do potrzeb organizmu.

Może dojść do insulinoporności, kiedy komórki nie są wstanie reagować na normalne poziomy  insuliny. Na początku trzustka próbuje  zwiększyć  wytwarzanie insuliny, ale nie może utrzymać  produkcji  na takim poziomie przez dłuższy czas, a zatem nie jest w stanie wydzielać  hormonu  w takiej ilości, która zapewniałaby stabilność poziomów glukozy w organizmie.

Przyczyny i czynniki ryzyka cukrzycy typu II

Do czynników ryzyka , sprzyjających pojawieniu się  choroby należą:

  • rodzinna cukrzyca
  • starszy wiek
  • pochodzenie afrykańskie lub afrokaraibskie
  • nadwaga (gromadzenie się tłuszczu w okół talii)

Schudnięcie jak również ćwiczenia ćwiczenia fizyczne  zmniejszają insulinooporność

Chorzy na cukrzycę typu II też często rozpoczynają leczenie leczenie od podawania insuliny. W późniejszym okresie dieta, regularne ćwiczenia, obniżenie masy ciała i doustne leki przeciwcukrzycowe, pomagające organizmowi w utylizacji glukozy, mogą odgrywać najważniejsza rolę w terapii. Jeśli choroba postępuje, czasem koniecznie bywa przejście na leczenie  insuliną, by utrzymać  stężenie cukru na właściwym poziomie. Możliwe, że  w przyszłości  iniekcje insuliny zastąpią  spraye donosowe i doustne, plastry, tabletki, inhalatory.

Jak sobie radzić

Zapobieganie

  • nie dopuszczać do nadwagi lub ją zwalczać. Jest to szczególnie ważne przy  dziedzicznym obciążeniu cukrzycą
  • Rzucić palenie
  • Trzeba być aktywnym fizycznie. Przynajmniej trzy razy w tygodniu jeździć na rowerze lub pływać, uprawiać tenis, dużo spacerować
  • Odpowiednio odżywiać się, spożywając pięć skromnych posiłków dziennie zamiast 3 obfitych. Pomaga to utrzymać mniej więcej stabilny poziom cukru we krwi w ciągu całej doby
  • Wyłączyć z diety łatwo przyswajalne węglowodany, takie jak np. cukier, słodycze, ciasta, coca-colę Pepsi-colę. Nie słodzić ani kawy ani herbaty, spożywać pieczywo pełnoziarniste
  • Ograniczyć spożycie tłuszczów, zwłaszcza zwierzęcych
  • Ograniczyć spożycie jaj, wieprzowiny, śmietany, wszystkich rodzajów tłuszczu do smarowania pieczywa.
  • Uwaga!! Margaryna nie jest zdrowsza od masła

Przy podwyższonej glikemii

Nawet, gdy nie doszło jeszcze do pełnoobjawowej cukrzycy, to chorzy na cukrzycę byli w rodzinie, okresowo badać zawartość cukru w moczu (stosowanie testów paskowych uprasza badanie). Jeśli nawet jeden wynik badania wypadnie negatywnie , stanowi to wskazanie do okresowych oznaczeń glikemii pod kontrolą lekarza. Przy stosowaniu insuliny poziom cukru we krwi możesz oznaczyć  sam, lekarz Cię pouczy.

Nieznacznie  podwyższona na czczo glikemia  nie musi oznaczać cukrzycy. Dopiero wynik badania  zwanego  próbą obciążenia  glukozą jest miarodajny. Próba jest następująca : Oznacza się glikemię na czczo, bezpośrednio  po tym pacjent, wypija  roztwór cukru np. 50 g glukozy w określonej objętości wody. Następnie  ponownie oznacza się poziom glukozy we krwi pacjenta po 30, 90 i 120 minutach. Wynik choroby oceniany jest jako prawidłowy, jeśli w ciągu dwóch godzin żadna z wartości glikemii nie przekracza 160 mg%, a ostatni jej pomiar  wykazuje wartość  poniżej poziomu wyjściowego.

Może Ci się również spodoba

Dodaj komentarz